Organizacyjna forma współpracy domu i szkoły cz. 2

Tak stały rzeczy w dziedzinie rozwoju zagadnienia współpracy domu i szkoły wówczas, gdy po zakończeniu wojny światowej w roku 1918 Polska odzyskała niepodległość polityczną i odparłszy w dwa lata później nawałę bolszewicką, poczęła żyć własnym nie skrępowanym i samoistnym życiem. Szkoła, już naprawdę swoja i polska, zdradzająca od razu wyraźne tendencje podjęcia obok pracy dydaktycznej i zadań wychowawczych, — stała się wraz z garnącą się do niej tłumnie młodzieżą przedmiotem żywego zainteresowania bardziej uspołecznionych wśród rodziców jednostek. Obserwując życzliwie szkołę, spojrzały one nieco uważniej i na pracujące przy niej zrzeszenia o pewnych już organizacyjnych środkach i metodach działania i zestawiając ich rolę obecną z możliwościami, jakie przed niemi w niepodległej już Polsce się otwierają, – doszły do pewnych wniosków, które w dalszym kształtowaniu się stosunków pomiędzy rodzicami a szkołą poważną odegrały rolę.

Punktem wyjścia przy zastanawianiu się nad koniecznością wykorzystania dla szerszych celów istniejących przy szkołach zrzeszeń rodzicielskich stał się kryzys, przez jaki wychowanie w dobie powojennej przechodzi.