Współczesny kryzys wychowawczy cz. 1

Każdy, kto cokolwiek głębiej zastanawia się nad przejawami otaczającego nas życia, musi dojść do niezbitego przekonania, że żyjemy w dobie ciężkiego kryzysu wychowawczego. Głębsze analizowanie jego przyczyn przekraczałoby ramy niniejszej pracy. Pobieżne już jednak zestawienie obserwowanych w tej dziedzinie faktów daje obraz tak wymowny, że poważne zatroszczenie się o znalezienie środków zaradczych, zmierzających do poprawy stosunków, wykorzystanie w tym kierunku wszelkich istniejących możliwości wydaje się po prostu nakazem chwili.

Mamy dziś więc przede wszystkim obniżenie etyki ogólnej w społeczeństwie, obniżenie atmosfery i dobrego smaku życia publicznego. Dzisiejszy kierunek sztuki i literatury, obyczaj domowy, upodobania, rozrywki, fakt zmaterializowania całego życia — wszystko to są przejawy, budzące wśród jednostek poważnie myślących głęboką troskę i niepokój o wzrastające w tej niezdrowej atmosferze młode pokolenie.

Widzimy dziś dalej wyraźne rozluźnienie więzi rodzinnych, mające najczęściej, jako bezpośredni skutek, obok zachwiania podstawami rodziny, jako komórki społecznej, skrzywienie wychowania dzieci i pozbawienie ich przyrodzonej, od Boga im przeznaczonej, opieki.